လွည္း၀င္ရိုးသံတညံညံ၊ ပုဂံဘုရားေပါင္း ဟုေၾကြးေၾကာ္ေနသည့္ အမိျမန္မာျပည္ႀကီး၌ စနစ္တက်ပို႔ခ်ေနေသာ ဓမၼသင္တန္းေက်ာင္းမ်ား မည္မွ်ေလာက္ရွိသနည္း၊ အကဲခတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။ တခ်ဳိ႕ေနရာမ်ား၌ ရက္တိုသင္တန္းေက်ာင္းကေတာ့ ထင္ထင္ရွားရွားရွိေပသည္။ သို႔ေသာ္ ရက္ရွည္ သင္တန္းေက်ာင္းမ်ားက နည္းပါးလွ၏။ ယင္းသို႔ နည္းပါးလွသည့္အတြက္ တခ်ဳိ႕ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ရင္ေသြး ငယ္မ်ားသည္ ဘာသာေရး အေျခခံအားနည္းၾကရကား ဘာသာျခားႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ဘာသာျခားဘက္ သို႔ ကူးေျပာင္းသြားၾကသည္ကို ၀မ္းနည္းစြာ ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါသည္။
ေစတီပုထုိးမ်ား၌ ေညာင္ပင္ေပါက္လွ်င္ ေစတီပုထိုးမ်ား ၿပိဳပ်က္ၾကသကဲ့သို႔ မိမိတို႔ျမန္မာျပည္ႀကီး၌ ဘသာျခားမ်ားတိုးပါးလာလွ်င္၊ ေစတီပုထိုးမ်ား မ်က္ႏွာေတာ္ညွဳိးေတာ္မူရမည့္ အေျခအေနွင့္ ရင္ဆိုင္ရေပ မည္။ ဤျဖစ္စဥ္ကို အစဥ္ေတြးလ်က္ ယခုအခ်ိန္မွစၿပီး ဓမၼသင္တန္းေက်ာင္း (သို႔မဟုတ္)ဓမၼစကူးလ္မ်ားကို မိမိတို႔တတ္စြမ္းသမွ် ဖြင့္လွစ္တည္ေထာင္ သင့္ေပသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ၀ံသာႏုစိတ္ဓါတ္ကိန္းေအာင္းေနသည့္ ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္က " တပည့္ေတာ္တု႔ိရက္ ကြက္မွာ တပည့္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဗုဒၶဘာသာ၀င္က ရာခုိင္ႏႈန္း(၈၀)ရွိတယ္၊ အခုက်ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္က ရာခုိင္ႏႈန္း(၃၀)ေလာက္ပဲရွိၿပီး ဘာသာျခားေတြက ပိုမ်ားေနတယ္ဘုရား" ဟု ေျပာဖူးသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး၌ ဤကဲ့သို႔ျဖစ္ေနေသာ ရက္ကြက္မ်ား၊ မည္၍မည္မွ်ေလာက္ ရွိေနဦးမည္မသိ။ ေသခ်ာမႈရွိသည္ကေတာ့ ဘာသာျခားမ်ား တုိးပြားလေနျခင္းပါင္တည္း။
ထုိေၾကာင့္ ဤအခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္းသိရကာျမန္မာျပည္အနာဂတ္အေရးကို ေသြးေအးေအးမေန တတ္သည့္ အမရပူရၿမိဳ႕မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ဤကဲ့သို႔ မွာတမ္းေတာ္ေျခြခဲ့ပါသည္-
ဒို႔ေျမဌာနီ ေရွးခါစီ၀ယ္၊
မေထရ္အေပါင္း၊ စံရာေက်ာင္းမွ၊
ၿငိမ့္ေညာင္းသာယာ၊ မိန္႔အာဏာကို၊
ရပ္ရြာလူမ်ား၊ လြန္ေလးစားခဲ့၊
ခုကားသုိ႔ႏွယ္၊ မဟုတ္ကြယ္၍၊
နယ္ပယ္ေပါက္ဖြား၊ အမ်ဳိးသားတို႔၊
ဘုန္းဘုရားေက်ာင္းတြင္၊ စာမသင္ေတာ့။
ဤသည့္တိုင္းသာ၊ ႏွင္းေပါင္းၾကာလွ်င္၊
ျမန္မာတိုင္းဖြား၊ အမ်ဳိးသားတို႔၊
ဘုရားကိုစြန္႔၊ တရားစြန္႔၍၊
စြန္႔လိမ့္မွန္စြာ၊ ျမတ္သံဃာတည္း၊
သို႔အတြက္မ်ားျပား၊ ဘုန္းဘုရားတို႔၊
တရားကိုယ္က်င့္၊ လံုေအာင္က်င့္၍၊
မလင့္ေစရ၊ ကိုယ့္ေဒသ၌၊
သိပၸ၀ိဇၨာ၊ ျပသင့္ရာကို၊
ေကာင္းစြာပိုင္ႏိုင္၊ ျပသႏုိင္မွ၊
ဘုန္းလႈိင္ေဟာျပ၊ ၾသ၀ါဒကို၊
စိတ္ကၾကည္ျဖဴ၊ လုိက္နာယူလ်က္၊
ကိုယ္မူႏႈတ္ေျပာင္း၊ စိတ္လည္းေကာင္း၍၊
ေနာက္ေႏွာင္းသာသနာ၊
ျပည္ျမန္မာသည္၊ ရွည္ၾကေနသို႔၊
ထြန္းမည္ကို။
အၾကင္အခါ၌ ျမန္မာျပည္အ၀န္းမွာ လွည္း၀င္ရိုးသံ တညံညံ ဓမၼစကူးလ္ေပါင္း ဟု ေၾကြးေၾကာ္ႏုိင္၏။ ထုိအခါ၌ နတ္ရြာစံသြားေလၿပီျဖစ္ေသာ ဘုရင္မင္းျမတ္ အေနာ္ရထာက အထက္ေကာင္းကင္ယံ နတ္ျပည္ မွတဆင့္ ျဗဟၼာ့ျပည္တုိင္ေအာင္ အို သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ၾကည့္ၾကကုန္ေလာ့၊ အရွင္ အရဟံရဲ႕ၾသ၀ါဒကို ခံယူၿပီး ငါကိုယ္ေတာ္တုိင္ခ်ခဲ့ရတဲ့ ဓမၼအုတ္ျမစ္ေပၚမွာ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူမ်ားဟာ ႀကီးမားေသာ ဓမၼအေဆာက္အံုႀကီးကို အဆင့္ဆင့္ တည္ေဆာက္ေနၾကတယ္ကြယ္။၊ ငါကိုယ္ေတာ္ အရားေက်နပ္လွပါဘိ၊ ဒါမွဒို႔တုိႈ္း ဒို႔ျပည္၊ ဒို႔ျမန္မာျပည္ ျဖစ္ေပသကြယ္ ဟု အားရပါးရ ေကာင္းခ်ီး ႏုေမာ္ သာဓုေခၚေနမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲသာတည္း။
အရွင္ ေဒ၀ႏၵာဘိ၀ံသ
သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္
No comments:
Post a Comment